calvin klein españa calvin klein baratos comprar calzoncillos calvin klein calvin klein españa ralph lauren baby australia michael kors uk outlet outlet hogan ralph lauren baby australia cheap polo ralph lauren ralph lauren australia outlet ralph lauren baby australia clothing ralph lauren australia careers cheap tiffany jewellery cheap tiffany sale
Feed on
Posts
Comments

Queen still rocks…

Queen and Adam Lambert

Sinds jaar en dag ben ik fan van Queen. Ooit, in 1986 traden ze op in Leiden, niet zo ver bij ons vandaan, in de Groenoordhallen. Ik mocht daar niet naar toe want ik was nog jong en het was de tijd van sex, drugs and rock and roll en mijn ouders waren (en zijn nog steeds) heel zuinig op hun enige dochter. Als ik toen geweten had dat het hun laatste tournee zou zijn geweest had ik me daar wel wat meer tegen verzet denk ik maar ik ging er vanuit dat ik ze nog wel een keer op zou zien treden…

Freddie overleed een paar jaar later en zo kwam het dat er geen kans meer was om er ooit nog eens naar toe te gaan. Ik heb later een paar keer op festivals goede Queen coverbands gezien maar de beleving was toch anders.  Maar toen… ergens begin van het jaar zag ik dat Queen in de originele bezetting zou optreden met Adam Lambert als leadzanger. Dezelfde avond, in de voorverkoop, 3 kaartjes besteld en afgelopen week was het dan e i n d e l i j k zover dat we naar het concert zouden gaan.

We hadden veldkaarten en stonden vrij vooraan en het was in één woord: geweldig. Wat waren ze goed en ook Adam Lambert is een geweldige zanger. Geen Freddie, daar is er maar één van. Hij doet het op zijn eigen manier en pakt het publiek in met zijn flamboyante optreden en extravagante outfits.

Alle hits kwamen voorbij en we zongen uit volle borst mee. Friso was niet eens de jongste Queen fan die er rond liep.
Bij love of my life, gezongen door Brian, leek het net of Freddie er ook bij was. Door mooie montage liep hij over het scherm en leek het wel of die 2 een duet zongen. Kippenvel..

Kortom, we waren diep onder de indruk. En mochten ze ons land weer een keer aandoen ben ik de eerste die een kaartje koopt.

 

 

Rood met witte stippen

Vliegenzwam…

Wat is de natuur toch mooi. Kijk maar eens wat ik van de week tegen kwam toen ik door het bos wandelde…

 

 

 

Het zwarte monster

Dat depressie heet…

De dokter zegt dat het fysiek goed met je gaat. Dat ze niet gedacht hadden dat je nog zo zou opknappen. Maar het lijkt wel of je het niet wilt horen. Je zit in je eigen wereldje en piekert je suf… Want je bent toch niet gek, je voelt het toch? Er zit iets in je hoofd, je weet het zeker. Maar geen enkele arts die het kan vinden…

We zitten naast elkaar. Ik zwijg en jij zucht. Als ik iets vertel lijkt het niet binnen te komen. Alleen als we wandelen hebben we contact. Over de natuur, de plantjes die zo mooi in bloei staan, de bladeren die alweer gaan verkleuren… En dus wandelen we veel. Jij in, en ik achter de rolstoel.

Soms voel ik boosheid en frustratie. Omdat niets wat ik of iemand anders zegt je gerust kan stellen. Omdat je van alles een strijd maakt. “Ik wil niet eten, ik heb geen dorst.’  ‘Kom op, neem nu een slokje of hapje antwoord ik dan weer.
‘Ik ben niet lekker’ zeg je. ‘Ik weet het’ zeg ik. ‘ik ben echt niet lekker’ herhaal je. En nog een keer (of dertig).

Je bent zo rusteloos. Zitten we in de woonkamer wil je naar de serre. Als we daar zijn geïnstalleerd wil je ergens wat gaan drinken en nog voor de thee op tafel staat wil je het liefst alweer naar buiten.

‘Blijf je bij me? Ik voel me zo naar als je er niet bent’ Ik schenk nog maar wat in en blijf nog even. Als ik uiteindelijk m’n jas aantrek begin je te huilen. ‘Kun je echt niet nog even blijven?’
ik geef je een kus en een knuffel, draai me om en voordat ik buiten sta lopen de tranen van machteloosheid over mijn wangen…

Een depressie en paniekstoornis is niet alleen heel zwaar voor de persoon zelf maar ook voor de naaste familie. Het sloopt je, echt waar.
Maar ik heb vertrouwen dat ook deze keer de medicatie zijn werk zal gaan doen en dat er straks weer een dag komt dat mijn moeder kan lachen om een grapje omdat ze zich dan mentaal weer beter voelt.

 

Gezinsuitbreiding

Isn’t she lovely?

We wilden er al lange tijd een puppy bij maar Schotse terriërs zie je niet zo vaak en we wilden ook nog eens een teefje. En toen ineens kwam er een belletje: we hebben 5 puppy’s waaronder 2 teefjes. Gelukkig 2, want we wisten dat de fokker 1 teefje wilde houden.

We gingen kijken en waren op slag verliefd op dat kleine zwarte kleine ding dat op dat moment meer op een cavia leek dan op een puppy. Ze was op dat moment pas 6 dagen oud en haar oogjes waren nog dicht. En wat een lieve vader en moederhond liepen daar rond. Moeder is zwart en vader is wit maar er lagen 5 zwarte puppies in de mand.

Een naam verzinnen was een hele hobbel want het hele gezin moest het er mee eens zijn. En nee, het werd geen Beta (Alfa en Beta) en ook geen Omega maar over Noa was iedereen het na een weekend brainstormen eens. En omdat Alfa als 2e (officiële Schotse) naam Hamlet heeft hebben we er Noa Mc Kenzie van gemaakt: roepnaam Noa.

We zijn in de weken die volgden bijna wekelijks op en neer gereden om de groei van Noa te volgen. Met 8 weken mochten we haar dan e i n d e l i j k meenemen. Een klein zwart hoopje kroop dicht tegen me aan in de auto maar na de kennismaking met Alfa was het al snel goed en lagen ze nog geen uur later samen in de mand te slapen…

Hallo dan…..

Hier ben ik weer…

Na een lange, en niet geheel vrijwillige, blogpauze ben ik weer online.
Een virus legde mn site plat dus er gingen HEEL veel uurtjes zitten in het overzetten van al mn blogs. En ondertussen hobbelden we thuis gewoon door. En in ons altijd al drukke leventje gebeurde heel erg veel….Leuke maar ook minder leuke dingen.

Rogier studeerde af en werkt inmiddels als fysiotherapeut. Friso deed dit jaar examen en ook voor hem konden we de vlag hijsen. Met klinkende cijfers is ook hij geslaagd en na de zomervakantie gaat hij  naar het VWO.

Er kwam een puppy bij, een klein zwart Schots terriërtje, die vanaf dag 1 met haar mooie bruine ogen ieders hart veroverde, waaronder ook die van onze oude Schotse terriër Alfa. Geweldig om die 2 samen te zien spelen en knuffelen…

Fysiek ging het minder en kreeg ik last van een hernia in mn rug. Ook mn vader ging bijna tegelijkertijd door z’n rug en ook hij had een hernia. Het werd zwaar want wij zijn de mantelzorgers van m’n moeder…. En ook m’n moeder werd ziek: longontsteking, maagbloeding en daarna nog een dubbele longembolie. bijna 7 weken heeft ze in het ziekenhuis gelegen. En nu woont ze helaas  ‘op kamers’ na ruim 56 jaar huwelijk omdat de zorg leveren thuis niet meer lukte. Dat is pittig, voor alle partijen. Gelukkig is het in de buurt maar wennen is het wel… Maar we zijn zeer dankbaar dat ze er nog is.

We zijn net terug van een heerlijke vakantie in Friesland. Een prachtige plek in Nederland. We hebben veel rondom en op het water doorgebracht. Wilde zeehonden gespot, wilde Konikspaarden gezien, het batterijtje is gelukkig weer een beetje opgeladen.

En nu er weer wat rust komt hier in huis en in mijn hoofd hoop ik weer wat tijd te hebben om logjes te schrijven en te lezen. Want schrijven is nog steeds een uitlaatklep.

 

Er warmpjes bij zitten…

Van het houtje zijn…

Het was oorlog en het was koud. Mijn opa had een heel gezin te onderhouden en om de kachel te branden ging hij regelmatig ’s nachts op pad om hout te sprokkelen. Zonder gevaar was dat niet want hij is weleens beschoten toen hij met zijn bootje langs de bosrand voer. Dat gesprokkelde hout was zo weer opgebrand enop een gegeven moment had mijn opa, samen met zijn zwagers, het plan omgevat om daarom maar een boom om te zagen. Het was niet anders.

In het pikkedonker gingen ze op pad, gewapend met een paar handzagen. Ze kozen een boom net buiten het dorp. Maar mijn opa en zijn zwagers hadden nog nooit een boom omgezaagd en zo kwam het dat na een hoop gezaag de boom met een harde klap omviel. Helaas wel de verkeerde kant op, zo over de doorgaande weg… Hier en daar bewogen gordijnen en mijn opa en zijn zwagers lieten de boom voor wat die was en gingen er als een haas vandoor.

De andere ochtend ging iedereen naar de kerk. De pastoor begon een donderpreek over onverlaten die de boom hadden geveld. En hij riep vanaf de kansel dat God wist wie het gedaan had en dat vergiffenis alleen zou komen als de daders zich zouden melden bij hem. Na de dienst ging mijn opa daarom naar de pastoor om te vertellen dat  hij één van de daders was die de boom had omgezaagd. De pastoor knikte begripvol en vroeg of mijn opa, om samen met zijn zwagers, de boom in stukken de zagen en op te ruimen. Het hout moest worden opgestapeld bij het huis van de pastoor zodat die er de hele winter lekker warmpjes bij kon zitten…

stapel-hout-2
 

 

Heroes…

Als klein meisje playbackte ik op Abba en Luv. Toen ik ouder werd leerde ik echte muziek waarderen: Queen, Bowie, the Police, Heaven 17 en Spandau Ballet waren de bands waar ik van hield en waar ik elpees van kocht. Als ik op pad ging had ik altijd een cassettebandje van één van deze bands in mijn walkman. Stiekem had ik een crush op Bowie. En ik vond het dan ook erg leuk toen ik in de tram in den Haag door een jongen werd aangesproken omdat hij vond dat mijn ogen op die van David Bowie leken. (Ik heb een bruine vlek in één van mijn verder blauwe ogen).

Ik was 18 en zette in Spanje 5 weken de bloemetjes buiten met mijn beste vriendin terwijl Bob Geldoff Live Aid organiseerde. Ik weet nog dat ik die dag vanuit de telefooncel naar huis belde en mijn vader hier laaiend enthousiast over vertelde. Hij zei dat hij optredens van onder andere Queen, Bowie, U2, Phill Collins en Paul Mc Cartney op een videoband had opgenomen omdat dat optredens waren die je gezien moest hebben. Dat had hij inderdaad goed gezien, de videoband heb ik thuis nog vaak bekeken en wat vond ik het lief van mijn vader dat hij dat voor mij had gedaan.

Toen ik Nico ontmoette heb ik ’s nachts nog aan mijn vriendinnen verteld dat hij op David Bowie leek. Liefde maakt blind Maar die lok had hij wel. Echt!

Mijn liefde voor Bowie is op twee van de drie jongens overgeslagen. Mijn elpees worden nu door Thomas gedraaid en Friso speelt zijn muziek. Goede muziek is tijdloos en David Bowie maakte héle goede muziek.

He was a hero, not for one day…

Bowie-david-bowie-29009782-476-700
 

 

image

Tel je zegen’Inge

Rijk…

Vandaag ben ik jarig en ik vind het een feestdag. Rogier was afgelopen vrijdag jarig dus we gaven van het weekend samen een feestje. En wat was het gezellig: familie, vrienden van ons en van de jongens het liep allemaal rond en het werd laat, erg laat.

De drank vloeide rijkelijk en de hapjes waren niet aan te slepen maar met zoveel lieve en dierbare mensen om me heen voelde ik me rijk.

Trots op onze jongens die zulke leuke vrienden hebben, blij met de lieve vrienden die wij om ons heen hebben en dankbaar dat mijn lieve ouders er nog getuige van mogen zijn. En last but not least nog steeds blij dat ik, inmiddels heel veel jaren geleden, de liefde van geleden heb ontmoet…

image

Stil van…

Peace in Paris, peace in the world…

Wat moet je schrijven als de wereld in brand staat? Als meer dan honderddertig mensen zinloos worden afgeslacht. Er is geen enkele God die moorden toestaat. Echt niet!

Parijs, stad van de liefde nu stad vol terreur. Mijn favoriete stad, ik kom er zo graag. Van de zomer waren we er nog als gezin en, zoals altijd, hadden we het er super naar ons zin. Wel veel meer politie op straat maar we voelden ons geen moment onveilig. Er waren plannen om deze maand nog even een weekendje naar Parijs te gaan maar een kleine operatie aan mn nek viel erg tegen waardoor we het verschoven hebben.

En dan kijk je het journaal met open mond en raak je in shock. Dit kan toch niet waar zijn?  De beelden zijn zo heftig, de verhalen van ooggetuigen en overlevenden nog 100 keer heftiger. Ik kan er niet van slapen. Al die honderden gezinnen waarvan het leven door deze terreurdaden nooit meer hetzelfde zal zijn. Mensen die een dierbare zijn verloren omdat een stelletje barbaren het nodig vond met een kalasnikov te zwaaien… Mensen die de aanslag overleefden en beschadigd zijn voor de rest van hun leven… Mensen die voor altijd de meest gruwelijke beelden op hun netvlies zullen hebben, de angst toen ze doorhadden wat er aan de hand was….
Het verdriet is onbeschrijfelijk en het raakt mij diep.

Wat moet je schrijven als de wereld in brand staat? Als meer dan honderddertig  mensen zinloos worden afgeslacht? Er is geen enkele God die moorden toestaat. Echt niet!

image

Older Posts »

Cheap ralph lauren outlet in canada http://www.noadmail.ca ralph lauren Outlet Ralph Lauren Canada Outlet Cheap Ralph Lauren Polo Polo Ralph Lauren Ralph Lauren Canada ralph lauren outlet canada