calvin klein españa calvin klein baratos comprar calzoncillos calvin klein calvin klein españa ralph lauren baby australia michael kors uk outlet outlet hogan ralph lauren baby australia cheap polo ralph lauren ralph lauren australia outlet ralph lauren baby australia clothing ralph lauren australia careers cheap tiffany jewellery cheap tiffany sale
Feed on
Posts
Comments

Een goed gesprek

Hilarisch…

Het was een spannende dag want Rogier begon aan zijn afsluitende stage in het ziekenhuis. Hij was er al kennis wezen maken maar wist nog niet op welke afdeling hij mee zou gaan lopen.

De 1e stagedag waren allemaal erg benieuwd en er er werd flink gereageerd toen hij in de groepsapp wat te melden had:

Rogier: Ik ga orthopedisch doen.

Friso: Had je dat niet eerder kunnen doen? Dan was ik mijn beugel allang kwijt geweest.

Rogier: Nou nee, niet orthodontie maar orthopedie.
Dat is het behandelen van voornamelijk facturen na een operatie.

Friso: Close enough. Ortho is ortho…

Nico: Volgens mij bedoel je fracturen in plaats van facturen. Of ga je op de boekhouding werken 🙂

Inge: Nee daar werk ik al.

Thomas: geweldig gesprek dit!!!

image

 

Daar ben ik weer….

Toestand…

Manmanman, wat een toestand was dat. Lag de server er ineens uit en hadden we serieuze internetproblemen thuis. We hebben zelf bijna een week geen internet gehad. Dan merk je pas hoezeer dat ons leven bepaald. Oké we hadden onze mobieltjes maar daar hangt natuurlijk wel een datalimiet aan. De jongens gingen regelmatig “‘wifi hunten’ Eerlijk is eerlijk: het was afzien.

Nu werkt het meeste gelukkig weer als vanouds maar mn site was een poos uit de lucht. Dankzij onze oudste is ook deze weer up and running.

Dank je wel Thomas!!!!!

Er warmpjes bij zitten…

Van het houtje zijn…

Het was oorlog en het was koud. Mijn opa had een heel gezin te onderhouden en om de kachel te branden ging hij regelmatig ’s nachts op pad om hout te sprokkelen. Zonder gevaar was dat niet want hij is weleens beschoten toen hij met zijn bootje langs de bosrand voer. Dat gesprokkelde hout was zo weer opgebrand enop een gegeven moment had mijn opa, samen met zijn zwagers, het plan omgevat om daarom maar een boom om te zagen. Het was niet anders.

In het pikkedonker gingen ze op pad, gewapend met een paar handzagen. Ze kozen een boom net buiten het dorp. Maar mijn opa en zijn zwagers hadden nog nooit een boom omgezaagd en zo kwam het dat na een hoop gezaag de boom met een harde klap omviel. Helaas wel de verkeerde kant op, zo over de doorgaande weg… Hier en daar bewogen gordijnen en mijn opa en zijn zwagers lieten de boom voor wat die was en gingen er als een haas vandoor.

De andere ochtend ging iedereen naar de kerk. De pastoor begon een donderpreek over onverlaten die de boom hadden geveld. En hij riep vanaf de kansel dat God wist wie het gedaan had en dat vergiffenis alleen zou komen als de daders zich zouden melden bij hem. Na de dienst ging mijn opa daarom naar de pastoor om te vertellen dat  hij één van de daders was die de boom had omgezaagd. De pastoor knikte begripvol en vroeg of mijn opa, om samen met zijn zwagers, de boom in stukken de zagen en op te ruimen. Het hout moest worden opgestapeld bij het huis van de pastoor zodat die er de hele winter lekker warmpjes bij kon zitten…

stapel-hout-2
 

 

Heroes…

Als klein meisje playbackte ik op Abba en Luv. Toen ik ouder werd leerde ik echte muziek waarderen: Queen, Bowie, the Police, Heaven 17 en Spandau Ballet waren de bands waar ik van hield en waar ik elpees van kocht. Als ik op pad ging had ik altijd een cassettebandje van één van deze bands in mijn walkman. Stiekem had ik een crush op Bowie. En ik vond het dan ook erg leuk toen ik in de tram in den Haag door een jongen werd aangesproken omdat hij vond dat mijn ogen op die van David Bowie leken. (Ik heb een bruine vlek in één van mijn verder blauwe ogen).

Ik was 18 en zette in Spanje 5 weken de bloemetjes buiten met mijn beste vriendin terwijl Bob Geldoff Live Aid organiseerde. Ik weet nog dat ik die dag vanuit de telefooncel naar huis belde en mijn vader hier laaiend enthousiast over vertelde. Hij zei dat hij optredens van onder andere Queen, Bowie, U2, Phill Collins en Paul Mc Cartney op een videoband had opgenomen omdat dat optredens waren die je gezien moest hebben. Dat had hij inderdaad goed gezien, de videoband heb ik thuis nog vaak bekeken en wat vond ik het lief van mijn vader dat hij dat voor mij had gedaan.

Toen ik Nico ontmoette heb ik ’s nachts nog aan mijn vriendinnen verteld dat hij op David Bowie leek. Liefde maakt blind Maar die lok had hij wel. Echt!

Mijn liefde voor Bowie is op twee van de drie jongens overgeslagen. Mijn elpees worden nu door Thomas gedraaid en Friso speelt zijn muziek. Goede muziek is tijdloos en David Bowie maakte héle goede muziek.

He was a hero, not for one day…

Bowie-david-bowie-29009782-476-700
 

 

image

Tel je zegen’Inge

Rijk…

Vandaag ben ik jarig en ik vind het een feestdag. Rogier was afgelopen vrijdag jarig dus we gaven van het weekend samen een feestje. En wat was het gezellig: familie, vrienden van ons en van de jongens het liep allemaal rond en het werd laat, erg laat.

De drank vloeide rijkelijk en de hapjes waren niet aan te slepen maar met zoveel lieve en dierbare mensen om me heen voelde ik me rijk.

Trots op onze jongens die zulke leuke vrienden hebben, blij met de lieve vrienden die wij om ons heen hebben en dankbaar dat mijn lieve ouders er nog getuige van mogen zijn. En last but not least nog steeds blij dat ik, inmiddels heel veel jaren geleden, de liefde van geleden heb ontmoet…

image

Stil van…

Peace in Paris, peace in the world…

Wat moet je schrijven als de wereld in brand staat? Als meer dan honderddertig mensen zinloos worden afgeslacht. Er is geen enkele God die moorden toestaat. Echt niet!

Parijs, stad van de liefde nu stad vol terreur. Mijn favoriete stad, ik kom er zo graag. Van de zomer waren we er nog als gezin en, zoals altijd, hadden we het er super naar ons zin. Wel veel meer politie op straat maar we voelden ons geen moment onveilig. Er waren plannen om deze maand nog even een weekendje naar Parijs te gaan maar een kleine operatie aan mn nek viel erg tegen waardoor we het verschoven hebben.

En dan kijk je het journaal met open mond en raak je in shock. Dit kan toch niet waar zijn?  De beelden zijn zo heftig, de verhalen van ooggetuigen en overlevenden nog 100 keer heftiger. Ik kan er niet van slapen. Al die honderden gezinnen waarvan het leven door deze terreurdaden nooit meer hetzelfde zal zijn. Mensen die een dierbare zijn verloren omdat een stelletje barbaren het nodig vond met een kalasnikov te zwaaien… Mensen die de aanslag overleefden en beschadigd zijn voor de rest van hun leven… Mensen die voor altijd de meest gruwelijke beelden op hun netvlies zullen hebben, de angst toen ze doorhadden wat er aan de hand was….
Het verdriet is onbeschrijfelijk en het raakt mij diep.

Wat moet je schrijven als de wereld in brand staat? Als meer dan honderddertig  mensen zinloos worden afgeslacht? Er is geen enkele God die moorden toestaat. Echt niet!

image

Spijkerschrift

13 in de oorlog…

Mijn opa was aannemer en meubelmaker. In de oorlog vroeg hij aan mijn vader of hij een boodschap voor hem wilde doen. Zelf moest mijn opa werken en de oudere broers van mn vader zaten ondergedoken. Opa schreef op een briefje wat hij nodig had en mijn vader (13 jaar) liep naar Leiden.

Aangekomen bij de groothandel vroeg de man wat er op het briefje stond, die man kon het handschrift niet ontcijferen en mijn vader ook niet. Er zat niets anders op dan terug te lopen naar huis. Opa vroeg aan mijn vader waar de boodschappen waren. Toen mijn vader zei dat zowel hij, als de man van de groothandel, het briefje niet hadden konden lezen werd opa boos. “Je ziet toch dat daar een pakje kwartponders staat geschreven“. En met die woorden werd mijn vader weer richting Leiden gestuurd. Hij durfde echt geen nee te zeggen.

Dit keer met de boodschappen liep hij weer terug naar huis toen ineens het luchtalarm af ging. Gelukkig mocht mijn vader bij de Rutex fabriek schuilen. Later die dag langs het water bij Oegstgeest kwam mijn vader in een razzia verzeild. Iedereen werd door Duitse soldaten staande gehouden en bij elkaar gedreven. Uren later mocht mijn vader doorlopen, hij was te jong. Het was inmiddels al laat in de avond. Op zijn houten kleppertjes vervolgde hij de weg. Langs de trekvaart voor het dorp hoorde hij zijn naam roepen, Eerst dacht hij dat hij dat zich verbeeldde maar het geroep werd luider. Het was zijn moeder die haar zoon na urenlang zoeken huilend in haar armen kon sluiten.

Samen vervolgenden ze het laatste stuk naar huis…

image

Bang in het bos

maar wel prachtige foto’s…

Rogier is net als ik dol op fotograferen. Nadat hij foto’s van ‘mijn paddestoelen’ had gezien bedacht hij om ook paddo’s te fotograferen in het bos. By night!

Of ik meewilde? Tuurlijk, ik loop zo vaak in dat bos met onze hond, ik ken het op mijn duimpje. In de schemering liepen we met een rugzak vol fotoapparatuur het bos in en al snel was het aardedonker. Padvinders als we zijn (niet dus) hadden we niet meer dan het lampje op onze telefoon om ons de weg te wijzen. En waar ik het in het begin nog wel grappig vond werd ik al snel een beetje bang. Het ruisen van de bladeren wat overdag zo rustgevend is ervaarde ik nu al beangtigend. Het gefladder van vogels boven ons, geluiden die ik niet herkende ik vond het maar niks. En ik was bang dat er ineens een wildvreemde voor mn neus zou staan en dat ik me dan het nona zou schrikken…

Ondertussen lag Rogier zowat met zn hoofd op de grond om foto’s te maken. Ik bleef zo dicht mogelijk bij hem in de buurt. En toen ik op een gegeven moment zei dat ik het niet leuk meer vond in het bos vroeg hij lachend: “hoezo? Ben je soms bang?” “Tuurlijk niet, nou ja klein beetje” antwoordde ik maar.

image

Uiteindelijk had hij genoeg foto’s gemaakt en konden we weer richting de uitgang. Gelukkig maar want mijn telefoon had nog maar 12% batterij en die van Rogier 4%. Wat was ik blij toen we de uitgang weer zagen.

De foto’s zijn prachtig geworden, een beetje spookachtig zelfs.

image

 

image

Genieten…

Wij waren lekker een lang weekend naar de Veluwe. Een heerlijk huis van Landal was ons onderkomen voor een dag of 4. Gelegen in het bos, de eekhoorntjes kwamen regelmatig voorbij om hun wintervoorraad te verzamelen en vervolgens te verstoppen. Wij hielpen die leuke beestjes een handje door steeds een handje pelpinda’s neer te leggen. Dat werd zeer gewaardeerd door ze…

We boften enorm met het weer dus we hebben overdag veel tijd in de natuur doorgebracht en ’s avonds de open haard aan, wijntje, boekje, spelletje, life is good…

We hadden een boswachter kunnen regelen want het leek ons zo mooi om eens vroeg het bos in te gaan. Om half 8 wandelden we met hem het bos in., het was slechts 3 graden… Zonder parfum, aftershave en deo op gingen we eerst tegen de wind in ‘op wild lopen’ zoals boswachter Nico dat noemde. Al snel zagen we een ree met een jong, later een paar edelherten. We hebben we sporen gezien van wilde zwijnen en ze ook gehoord maar ze zaten in dichtbegroeide bosjes.

Ruim 3 uur hebben we gewandeld met de boswachter. Hij vertelde interessante weetjes over de dieren, de paddestoelen, bijzondere bomen.  Toen liepen we terug naar het huis want we hadden het wel koud gekregen. Maar snel de open haard aan en met een kop warme chocomelk met slagroom warmden we snel weer op.

Het was prachtig om de natuur te zien ontwaken. Die eindeloze bossen, de stilte, alleen takjes die kraken. De zon die langzaam opkomt, het geburl van herten in de verte. Het doet je verdwijnen in het hier en nu. Onthaasten in zijn puurste vorm…

image

Older Posts »

Cheap ralph lauren outlet in canada http://www.noadmail.ca ralph lauren Outlet Ralph Lauren Canada Outlet Cheap Ralph Lauren Polo Polo Ralph Lauren Ralph Lauren Canada ralph lauren outlet canada