calvin klein españa calvin klein baratos comprar calzoncillos calvin klein calvin klein españa ralph lauren baby australia michael kors uk outlet outlet hogan ralph lauren baby australia cheap polo ralph lauren ralph lauren australia outlet ralph lauren baby australia clothing ralph lauren australia careers cheap tiffany jewellery cheap tiffany sale
Feed on
Posts
Comments

Zucht….

een ‘van me af schrijf’ blog….

Het al ruim 7 maanden geleden dat er ééntje de bocht uit kwam zeilen en mij, en de Snoes, flink raakte. De Snoes staat al een hele tijd op haar bandjes te glimmen en rijdt weer als een zonnetje J Ik zie er ook uit als een zonnetje 😉 alleen niet aan de binnenkant 🙁 

Iedere dag pijn: in mijn nek en in mijn hoofd, moe zijn en pijnstillers slikken horen ineens bij mijn leven. Ik heb concentratieproblemen en last van mijn korte termijngeheugen. Zolang ik niet teveel dingen om handen heb is daar goed mee om te gaan maar ja, hectiek hoort wel bij een gezin met opgroeiende kids. Met als dramatisch dieptepunt dat ik Friso laatst gewoon vergeten ben van school te halen. Ik kon wel  door de grond gaan van ellende………

En natúúrlijk had Nico gezegd dat hij Friso die ochtend met de auto had gebracht maar ja, ik was druk-druk-druk met de voorbereidingen van zijn partijtje.

Ik werk nog steeds 50% en ook nog eens op therapeutische basis. Daar ga ik zo onderhand het 2e spoor in. Wat inhoud dat ik wellicht me moet laten omscholen omdat ik deze functie niet meer 100% meer kan uitvoeren. Helaas, want ik heb het zo naar mijn zin daar. Moet ik nu gaan nadenken wat ik de komende 25 jaar wil gaan doen qua werk. Tja geen idee, uw baantje misschien mevrouw de verzuimcoordinator? Ik ben tenslotte nu ervaringsdeskundige.

En al die tijd was ik positief en optimistisch en ging ik er van uit dat alles weer helemaal goed zou worden maar langzamerhand besef ik dat er wellicht ook dingen zijn die misschien niet meer opknappen. En dat doet pijn, niet zozeer lichamelijk maar in mijn koppie. De traantjes zitten zo nu en dan erg hoog.

En natúúrlijk doe ik ook nog leuke dingen. Ik pas ervoor om bij de pakken neer te gaan zitten. En zie ik ook nog wel positieve punten: mijn arm gaat nog steeds vooruit, en ook al zal hij waarschijnlijk nooit meer 100% kunnen functioneren, ik ben linkshandig en het is mijn rechter…

Maar dat ik geen boek meer kan lezen omdat ik het verhaal niet meer kan vasthouden, sporten minder goed gaat door mijn beperking, de pijn en de vermoeidheid, frustreert soms zo erg……

 

ans.jpg picture by Webpost

16 Responses to “Zucht….”

  1. J@n. schreef:

    Maar een prima logje over je gevoelens schrijven lukt dus ook nog best inge;-))
    Het hele leven bestaat uit het aanpassen aan de omstandigheden en die kunnen goed en minder goed zijn. Bij jou zijn ze nu even minder goed! Oké Inge, dat komt ook wel weer goed!
    Gr. J@n.

  2. Herman schreef:

    Ja en juist die frustratie speelt je dan weer parten. Het persé willen volhouden van dingen, die nu even niet gaan.
    Het klinkt mij momenteel niet onbekend in de oren.
    Er is niet één juiste manier om er mee om te gaan denk ik. Da’s voor iedereen weer anders.
    Maar soms moet je je wel bij iets neerleggen, of iets accepteren, en dan van daaruit weer verder denken.
    Veel wijsheid, maar niet teveel zorgen gewenst.
    Herm

  3. Jeroen schreef:

    Tsjonge Inge, wat een ellende allemaal. Het is toch echt te hopen dat het uiteindelijk toch nog goed gaat komen. En je maar focussen op de positieve dingen.

  4. Billy schreef:

    tja, Inge…wij kunnen niet in dat hoofdje van je kruipen om te weten hoe je je voelt. Ik had eerlijk gezegd gedacht dat het goed evolueerde. Maar blijkbaar niet dus…
    Jammer dat je daardoor een andere job zal moeten vinden.

    Ik kan je alleen maar sterkte en succes toewensen! Toch maar hopen dat alles nog goed komt

    Groetjes!

  5. Elmar schreef:

    Wat akelig allemaal Inge!
    Hopelijk wordt het toch langzaam beter en vind je een manier om je leven aan te passen aan de mogelijkheden die je nu hebt!
    groetjes en heel veel sterkte!
    Elmar

  6. sisely schreef:

    Doe maar rustig aan, jeej ja kan het wel berijpen dat je (een traantje) kan laten. Laat maar een traantje, dat kan heel erg op luchten(zeker als je ergens mee zit).Hou je taai.

  7. Corina schreef:

    Goed van je om toch positief probeert te blijven. Maar kan me voorstellen, dat je geduld op de proef wordt gesteld. Het klinkt niet rooskleurig allemaal. Maar toch proberen de moed niet te laten zakken. Liefs Corina

  8. peet schreef:

    ineens staat je leven ongemerkt op zijn kop, het gaat geleidelijk omdat je in het begin niet weet wat voor gevolgen de klap had. Ik kan me voorstellen dat je moedeloos wordt. Probeer toch het positieve er uit te halen Inge, ik ben op het moment (werk zoekend) ook niet zo happy steeds maar nee krjgen terwijl je zo graag wilt de onmacht omdat je voor jezelf moet zorgen, allemaal dingen die een ander niet ziet, maar het vreet aan je
    Sterkt Inge ik hoop dat er betere tijden aanbreken voor je.

  9. inge schreef:

    och meis, wat vervelend om te lezen.. natuurlijk weet ik wel dat het je allemaal niet meezit en dat je, ondanks je positieve instelling, daar soms meer dan van baalt, maar nu ik ’t weer zo lees..
    *knuf*

    wou dat ik wat wist te zeggen wat je 1,2,3 zou opbeuren.. meur kweut eut neut ; )

    denk aan je. zullen we binnenkort eens wat leuks gaan doen samen? is ook alweer lang geleden dat we elkaar gezien hebben, de tijd vliegt inderdaaad!

  10. Dennis Haeck schreef:

    Hoi lieve Inge,

    Wat ontzettend #$@$@ voor je! Door zo’n rotte actie! Ik weet hoe het is om je om te moeten laten scholen en wat er dan in je loskomt! Maar ook gewoon de totale onmacht en frustratie die daarbij loskomen…

    Ik denk aan je is een schrale troost, maar het is alles wat ik even kan doen voor je.

    Knuf!
    Dennis

  11. Leo schreef:

    Goed dat je dit toch even neerzet. Niet alleen is het bijna verbijsterend hoe een kleine oorzaak (nou ja) grote gevolgen kan hebben, maar het ontneemt sommige mensen wellicht het idee dat slechts zware ongelukken langdurige arbeidsongeschiktheid kan veroorzaken. Ik heb echt met je te doen. In mijn kennissenkring zit ook een vrouw die van achteren werd aangereden. Alweer 15 jaar geleden, maar die heeft er nog steeds last van. Je bent meer waard dan blik Inge. Maar ik voel toch wat steken als je beschrijft wat je nu overkomt. Heel veel sterkte daarbij!

  12. Angelique schreef:

    Hoi,
    Mijn man heeft het zelfde mee gemaakt,
    hij is naar een revalidatiekliniek gegaan en daar kwamen ze erachter dat door de klap niet alleen zijn nek maar ook zijn hoofd een zware klap heeft gemaakt,
    zijn hersenen zijn door de klap zo hard tegen zijn pan aangeslagen dat hij een kleine hersenbeschadiging heeft,
    hij is 2 jaar heel erg moe geweest,dat is gelukkig wel een stuk beter gegaan.
    Sterkte

  13. Pia schreef:

    Kan me voorstellen dat niet altijd het positieve wint hoor momenteel. Zeker omdat je volgens mij altijd bezig was. Maar probeer toch af en toe het zonnetje nog te zien hoe moeilijk het is. En je werk….als je al zo lang met plezier iets doet is het moeilijk te bedenken he wat je dan zou moeten. Sterkte is het enige wat ik je toe kan wensen joh.

  14. Sassie schreef:

    Ing, je hebt nog een lange weg te gaan maar kijk eens waar je vandaan komt. En kijk dan naar wat je al hebt bereikt. Je doet er alles aan om beter te worden en ik kan het weten. Geduld hebben. Heb ik ook altijd heel veel hahaha

  15. Aukje schreef:

    Ik, mijn nuchtere ik, zegt dan altijd……
    ‘kijk wat je nog wel kunt!’
    Maar dat werkt niet. Niet altijd!
    merk ik aan Hans, die MS heeft.
    het is het balen van jezelf, van de situatie, en vooral, je kunt er geen invloed op uit oefenen!!

  16. Maurice schreef:

    Hee inge, ja dit komt aan als een mokerslag.
    Maar je hebt een groot voordeel: je bent volgens mij een ontzettend psoitieve meid, met een geweldige levensinstelling. Dat zal uiteindelijk maken dat je toch zelf weer vorm gaat leren geven aan je leven.
    Ik heb dat ook moeten doen, ondanks dat de beperking zo nu en dan vreselijk toeslaat. Maar ik ben gelukkig, met wie ik ben en hoe ik ben.
    Vergeet ook niet dat je lichaam nog elke dag wat zal verbeteren, vóóral als jij daarin óók gelooft, lichaam en geest versterken elkaar.
    dus ook niet alles geloven wat de artsen beweren.
    Ik had in de jaren 80-90 een vorm van aangezichtspijn, ik heb een beschadigde zenuw opgelopen, tijdens een operatie. Aan de buitenkant van mijn gezicht zie je niets, maar onder de huid doet t vreselijk zeer. Het zou nooit meer weggaan, want zenuwen groeien niet aan, maar door t is me gelukt om de pijn bijna geheel weg te denken. Mijn broer heeft me daarbij erg geholpen. Neem elke dag jezelf even in gedaxchten zoals je je zou willen voelen, en na verloop krijg je dat fysiek terug. Klinkt wazig, maar t werkt!
    Ik slik nu nog een halve pijnstiller per dag, waren er jaren 12!!!
    Ik wil maar zeggen….
    Zo heb ik ook mijn psych ziekzijn aangepakt…

    kom op hé!! en klagen: dat hoort er bij, niks mis mee!
    fijn weekend, meid!!

Leave a Reply

Cheap ralph lauren outlet in canada http://www.noadmail.ca ralph lauren Outlet Ralph Lauren Canada Outlet Cheap Ralph Lauren Polo Polo Ralph Lauren Ralph Lauren Canada ralph lauren outlet canada