calvin klein españa calvin klein baratos comprar calzoncillos calvin klein calvin klein españa ralph lauren baby australia michael kors uk outlet outlet hogan ralph lauren baby australia cheap polo ralph lauren ralph lauren australia outlet ralph lauren baby australia clothing ralph lauren australia careers cheap tiffany jewellery cheap tiffany sale
Feed on
Posts
Comments

Stil van…

Peace in Paris, peace in the world…

Wat moet je schrijven als de wereld in brand staat? Als meer dan honderddertig mensen zinloos worden afgeslacht. Er is geen enkele God die moorden toestaat. Echt niet!

Parijs, stad van de liefde nu stad vol terreur. Mijn favoriete stad, ik kom er zo graag. Van de zomer waren we er nog als gezin en, zoals altijd, hadden we het er super naar ons zin. Wel veel meer politie op straat maar we voelden ons geen moment onveilig. Er waren plannen om deze maand nog even een weekendje naar Parijs te gaan maar een kleine operatie aan mn nek viel erg tegen waardoor we het verschoven hebben.

En dan kijk je het journaal met open mond en raak je in shock. Dit kan toch niet waar zijn?  De beelden zijn zo heftig, de verhalen van ooggetuigen en overlevenden nog 100 keer heftiger. Ik kan er niet van slapen. Al die honderden gezinnen waarvan het leven door deze terreurdaden nooit meer hetzelfde zal zijn. Mensen die een dierbare zijn verloren omdat een stelletje barbaren het nodig vond met een kalasnikov te zwaaien… Mensen die de aanslag overleefden en beschadigd zijn voor de rest van hun leven… Mensen die voor altijd de meest gruwelijke beelden op hun netvlies zullen hebben, de angst toen ze doorhadden wat er aan de hand was….
Het verdriet is onbeschrijfelijk en het raakt mij diep.

Wat moet je schrijven als de wereld in brand staat? Als meer dan honderddertig  mensen zinloos worden afgeslacht? Er is geen enkele God die moorden toestaat. Echt niet!

image

Spijkerschrift

13 in de oorlog…

Mijn opa was aannemer en meubelmaker. In de oorlog vroeg hij aan mijn vader of hij een boodschap voor hem wilde doen. Zelf moest mijn opa werken en de oudere broers van mn vader zaten ondergedoken. Opa schreef op een briefje wat hij nodig had en mijn vader (13 jaar) liep naar Leiden.

Aangekomen bij de groothandel vroeg de man wat er op het briefje stond, die man kon het handschrift niet ontcijferen en mijn vader ook niet. Er zat niets anders op dan terug te lopen naar huis. Opa vroeg aan mijn vader waar de boodschappen waren. Toen mijn vader zei dat zowel hij, als de man van de groothandel, het briefje niet hadden konden lezen werd opa boos. “Je ziet toch dat daar een pakje kwartponders staat geschreven“. En met die woorden werd mijn vader weer richting Leiden gestuurd. Hij durfde echt geen nee te zeggen.

Dit keer met de boodschappen liep hij weer terug naar huis toen ineens het luchtalarm af ging. Gelukkig mocht mijn vader bij de Rutex fabriek schuilen. Later die dag langs het water bij Oegstgeest kwam mijn vader in een razzia verzeild. Iedereen werd door Duitse soldaten staande gehouden en bij elkaar gedreven. Uren later mocht mijn vader doorlopen, hij was te jong. Het was inmiddels al laat in de avond. Op zijn houten kleppertjes vervolgde hij de weg. Langs de trekvaart voor het dorp hoorde hij zijn naam roepen, Eerst dacht hij dat hij dat zich verbeeldde maar het geroep werd luider. Het was zijn moeder die haar zoon na urenlang zoeken huilend in haar armen kon sluiten.

Samen vervolgenden ze het laatste stuk naar huis…

image

Bang in het bos

maar wel prachtige foto’s…

Rogier is net als ik dol op fotograferen. Nadat hij foto’s van ‘mijn paddestoelen’ had gezien bedacht hij om ook paddo’s te fotograferen in het bos. By night!

Of ik meewilde? Tuurlijk, ik loop zo vaak in dat bos met onze hond, ik ken het op mijn duimpje. In de schemering liepen we met een rugzak vol fotoapparatuur het bos in en al snel was het aardedonker. Padvinders als we zijn (niet dus) hadden we niet meer dan het lampje op onze telefoon om ons de weg te wijzen. En waar ik het in het begin nog wel grappig vond werd ik al snel een beetje bang. Het ruisen van de bladeren wat overdag zo rustgevend is ervaarde ik nu al beangtigend. Het gefladder van vogels boven ons, geluiden die ik niet herkende ik vond het maar niks. En ik was bang dat er ineens een wildvreemde voor mn neus zou staan en dat ik me dan het nona zou schrikken…

Ondertussen lag Rogier zowat met zn hoofd op de grond om foto’s te maken. Ik bleef zo dicht mogelijk bij hem in de buurt. En toen ik op een gegeven moment zei dat ik het niet leuk meer vond in het bos vroeg hij lachend: “hoezo? Ben je soms bang?” “Tuurlijk niet, nou ja klein beetje” antwoordde ik maar.

image

Uiteindelijk had hij genoeg foto’s gemaakt en konden we weer richting de uitgang. Gelukkig maar want mijn telefoon had nog maar 12% batterij en die van Rogier 4%. Wat was ik blij toen we de uitgang weer zagen.

De foto’s zijn prachtig geworden, een beetje spookachtig zelfs.

image

 

image

Genieten…

Wij waren lekker een lang weekend naar de Veluwe. Een heerlijk huis van Landal was ons onderkomen voor een dag of 4. Gelegen in het bos, de eekhoorntjes kwamen regelmatig voorbij om hun wintervoorraad te verzamelen en vervolgens te verstoppen. Wij hielpen die leuke beestjes een handje door steeds een handje pelpinda’s neer te leggen. Dat werd zeer gewaardeerd door ze…

We boften enorm met het weer dus we hebben overdag veel tijd in de natuur doorgebracht en ’s avonds de open haard aan, wijntje, boekje, spelletje, life is good…

We hadden een boswachter kunnen regelen want het leek ons zo mooi om eens vroeg het bos in te gaan. Om half 8 wandelden we met hem het bos in., het was slechts 3 graden… Zonder parfum, aftershave en deo op gingen we eerst tegen de wind in ‘op wild lopen’ zoals boswachter Nico dat noemde. Al snel zagen we een ree met een jong, later een paar edelherten. We hebben we sporen gezien van wilde zwijnen en ze ook gehoord maar ze zaten in dichtbegroeide bosjes.

Ruim 3 uur hebben we gewandeld met de boswachter. Hij vertelde interessante weetjes over de dieren, de paddestoelen, bijzondere bomen.  Toen liepen we terug naar het huis want we hadden het wel koud gekregen. Maar snel de open haard aan en met een kop warme chocomelk met slagroom warmden we snel weer op.

Het was prachtig om de natuur te zien ontwaken. Die eindeloze bossen, de stilte, alleen takjes die kraken. De zon die langzaam opkomt, het geburl van herten in de verte. Het doet je verdwijnen in het hier en nu. Onthaasten in zijn puurste vorm…

image

Het meisje in de trein

Treinleven…

Sinds een paar maanden ben ik zo’n meisje, nou ja eigenlijk kun je me geen meisje meer noemen, maar goed. Het bedrijf verhuisde en dus zit ik een paar dagen in de week anderhalf uur enkele reis in de trein.

Tijd genoeg om te mijmeren dus. De lammetjes langs het spoor die vrolijk in de wei springen zorgen voor een glimlach op mijn snoet. Dat je een nieuwbouwwijk langzaam ziet vorderen is ook wel grappig. Maar verder moet ik eerlijk zeggen dat ik me vooral erger. De NS doet echt haar imago eer aan. Regelmatig vertraging of treinen die uitvallen en dan sta ik weer te bibberen op een koud en waaierig perron. En omdat de treinen nu al vertraging hebben hou ik mijn hart vast voor de herfst. Blaadjes op de rails. Tot nu toe ken ik het alleen vanuit de pers maar ben bang dat ik het dit najaar zelf mag gaan ondervinden.

Waar erger ik me verder aan in de trein:
*etende mensen. Wie eet er nu ’s ochtends om half 8 een saucijzenbroodje of een hamburger?
*vieze treinen: dat je de coupé inloopt en al vastgeplakt zit aan de vloer. Yak!
*snurkende mensen: hangen zo lekker onderuit met hun open gezakte mond. En daarbij: ik lig thuis al naast een snurkende man hoef ik op weg naar werk toch geen last van te hebben????
* Overvolle treinen. Meestal kan ik op 2 van de 3 trajecten niet zitten. Laatst riep de machinist dan ook om: dames, heren en sardientjes, wij komen nu aan op station….
*mensen die het vertikken om hun tas van de plaats naast hen wil halen zodat je moet blijven staan.
*mensen die de krant lezen naast je en de krant zo wijd uitspreiden dat hij half voor mijn neus hangt.
*luid bellende mensen….

En verder heb ik zo’n beetje alles al meegemaakt in mijn korte treinreis leventje.
*iemand die op het spoor liep. Eng!
*iemand die onwel werd. Ook eng!
*iemand die zich zomaar begon uit te kleden. Vreemd?

Ik heb meestal mijn ipodje op mijn oren en lees een boek. Eten of drinken zul je mij in de trein niet zien doen. Slapen dus ook niet. (heb weleens gehoord dat ik ook kan snurken) en bellen eigenlijk ook niet.
De krant lezen wel, zij het dan beschaafd. En omdat daar een boekrecensie in stond over het meisje in de trein met daarin de vraag: ben jij ook een meisje in de trein? mail het ons heb ik zojuist deze mail geschreven. Dit is sinds kort mijn treinleven…

Bovenstaand stukje schreef ik laatst in de trein toen er in de Metro een boekrecencie stond over het boek: ” het meisje in de trein”. En daarbij stond de vraag: ben jij ook een meisje in de trein?  Ik mailde het naar ze en wat denk je: ze vonden het zo beeldend geschreven dat het gepubliceerd is in de krant en ik kreeg het boek toegestuurd. 

image

 

 

 

 

 

 

Kind in de oorlog

1942

mijn vader is een jongetje van nog maar 11 jaar. Hij is die dag bij zijn tante in Leiden en moet daar blijven slapen. Moeilijk voor mijn vader want hij was het liefste thuis bij zijn vader en moeder en broers.

Zijn oom en tante wonen vlakbij de kazerne aldaar. Als hij in bed kruipt zegt zijn neefje Chris angstig: “Als de vliegtuigen maar niet komen want gisteren kwamen ze ook er toen werden er bommen gegooid”.

Dat was voor mijn vader de druppel: “Ik ga naar huis” zei hij en hij kleedde zich aan en is inderdaad naar huis gelopen. Ruim 10 kilometer in het pikkedonker. Wat was hij bang…
Toen hij thuis aanbelde deed zijn vader de deur open en voor die doorhad wie er aanbelde was hij al onder zn vaders arm doorgelopen en liep zonder wat te zeggen de trap op. Zijn moeder ging naar hem toe en vroeg of zijn tante wist dat hij naar huis was gegaan. Nee dat niet, hij had het alleen aan zn neefje gemeld zei hij.

Toen dook hij zeer vermoeid zijn bedje in, om de andere dag alweer vroeg naar Leiden te moeten lopen om te zeggen dat hij die nacht veilig thuis was gekomen. Want telefoon hadden ze toen nog niet…

 

image

koning keizer admiraal

Alfa is de generaal…

van de jongens kregen we een zeer bijzonder cadeau voor ons zilveren huwelijk. 

image

Een prachtige fotobewerking van onze eigen hond Alfa. Wat een werk hebben de jongens hier aan gehad. Een heuse fotoshoot van onze hond voor een groen scherm, de juiste belichting en als je denkt dat hij dan stil blijft zitten… Letterlijk honderden foto’s  zijn er door Rogier geschoten voordat de juiste erbij zat. Want onze hond moest er wel serieus opstaan!

Op het originele schilderij staat Godart Alexander Gerard Philip, baron van der Capellen (1778-1848). Het is geschilderd door Cornelis Kruseman en te bewonderen in het Rijksmuseum te Amsterdam.

image

Na uren/dagen fotoshoppen stond de kop van onze Schotse terrier op bovenstaand schilderij. Hij zit in een prachtige vergulde lijst, net als het origineel. En zeg nu zelf: is het geen meesterwerk?

 

La vie est belle…

Vacance de France…

Na een  heerlijke vakantie in la douce France zijn we weer terug aan zee. Behalve vakantie vieren gingen we met nóg een reden richting Frankrijk. Goede vrienden van ons trouwden in een kasteeltje in de Correze en wij waren 3 dagen te gast op hun huwelijk, hoe cool is dat?

Omdat wij daarna doorgingen naar ons vakantieadres moesten we veel extra’s meenemen. Kostuums, overhemden, nette schoenen, voor mij een lange jurk en een hoedendoos dus het was passen en meten of dat in de auto zou passen. Maar het lukte, zelfs Friso’s gitaar paste nog achterin. En zo vertrokken we met zijn vijven naar het mooie Frankrijk.

het kasteeltje in de Correze was geweldig. Het huwelijk een sprookje: een zonovergoten dag, trouwen in een prieeltje de kasteeltuin, toasten bij de vuurplaats, eten onder een grote overkapping nabij het zwembad daarna dansen tot in de late uurtjes. En iedereen zag er schitterend uit. De andere dag lekker rondgehangen bij het kasteel, nog een ander kasteel bezocht in de omgeving en ’s avonds hebben Friso en een andere vriend van het bruidspaar voor de muziek gezorgd en ook dat was een supergezellig.

De andere dag nog uitgebreid gebrunchd en daarna reden wij door naar de perigord noir in de Dordogne om daar vakantie te vieren in ons eigen kasteeltje. Je bent tenslotte maar één keer 25 jaar getrouwd.  En ook hier hebben we het heerlijk gehad. Prachtig weer, mooie omgeving en een heerlijk zwembad kortom la vie est belle.. Vraag niet hoe het kan maar de viskoffers en hengels bleken ook nog uit de kofferbak te komen want de mannen wilden graag gaan vissen in de rivier de Dordogne. Het water stond laag dus over gladde keien en kiezels naar eilandjes in het midden van de rivier gelopen (zonder waterschoen, auw!) en we hebben ons daar geweldig vermaakt alleen moesten we die avond toch lang de slager want er was niets gevangen wat op de bbq zou kunnen…

Omdat het hoog ligt hebben we daar ook heerlijk kunnen wandelen. Verder vooral geluierd, gezwommen en genoten van het goede leven: opstaan als we wakker werden, slapen als je moe bent, eten als je trek hebt en je vooral niet druk maken.

Het was heerlijk en de dagen vlogen voorbij en dus kwam de dag dat we alles weer in moesten pakken. Maar de vakantie was nog niet helemaal voorbij want we stopten in Parijs. Parkeren op de hoek van la tour Eiffel waar we voor 60 cent de rest van de dag mochten blijven staan. Hier hebben we een heerlijke stop gehad en na een paar uur reden we allemaal weer uitgerust de stad uit. Nico met een big smile achter het stuur want hij vindt niets leuker dan daar te rijden. Nog een rondje over de rotonde bij de arc de Triomph? Pas de problème. Gelukkig hoef ik er alleen maar naast te zitten.

En nu zijn we dan weer thuis waar ons een grote zilveren ballonnenboog voor de deur stond te wachten. ( dank jullie wel jongens)  We zijn nog met mijn ouders,verdere familie en uiteraard de jongens uitgebreid uit eten geweest en kunnen terugkijken op een geslaagde vakantie en een geslaagd huwelijk!

Nu weer in het gewone ritme zien te komen…

image

image

image

image

Zilver

17 aug 1990

image

 

Genieten…

eindelijk mooi weer…

en dus zijn we regelmatig op het strand te vinden, na het eten nog even een ijsje op de boulevard halen en lekker blijven hangen op ons favoriete terasje en op vrije dagen gewoon al vroeg. zelfde plekje, vrienden en vriendinnen komen aanwaaien en dan maken we er altijd vakantiedagjes van. Want vakantie hebben we nog niet.

Maar als je zo dicht bij het strand woont, dan ben je na een uurtje al vergeten dat je de hele dag gewerkt hebt…

 

image

image

 

 

« Newer Posts - Older Posts »

Cheap ralph lauren outlet in canada http://www.noadmail.ca ralph lauren Outlet Ralph Lauren Canada Outlet Cheap Ralph Lauren Polo Polo Ralph Lauren Ralph Lauren Canada ralph lauren outlet canada